Pixieset – bardzo prywatna galeria

Korytarze Wieliczki

Po niedawnej wzmiance, że galerie internetowe są lekko z tyłu w rozwoju, dostałem kilka pytań o serwis do zamieszczania prywatnych zdjęć – znaczy, nie takich do wystawiania w różnych rankingach urody i popularności. Krótka odpowiedź: Pixieset.com. Dłuższa poniżej.

Specjalnie dla szukających swojego cichego kącika w internecie założyłem konto na Pixieset: http://piotrdebek.pixieset.com/ Jest tam pięć galerii, różniących się pod pewnymi funkcjonalnymi względami, więc można sobie zobaczyć, jak to wygląda. Tak – pięć galerii. A jeśli nie widzicie pięciu, to ich poszukajcie. 🙂

Zanim wyjaśnię zagadkę brakujących galerii, nieco wstępu do przyczynka do galeriologii. Większość współczesnych galerii internetowych wywodzi się z pomysłu sięgającego co najmniej 2001 roku i co najmniej Photosig.com (świętej pamięci od jakichś trzech tygodni, ale nie jest wykluczone, że to tylko chwilowa niedyspozycja, bo Photosig znikał już na tydzień czy dwa. Gdyby jednak nie wrócił, tutaj można zobaczyć, jak wyglądał za życia – tak samo wyglądał do grudnia zeszłego roku, galerie internetowe przeważnie kamienieją w momencie powstania). Założeniem Photosiga i jego potomstwa była i jest edukacja przez dyskusję i wzajemne ocenianie swoich prac, co nieodmiennie zamienia się w ćwiczenia z promocji, marketingu i budowania relacji. Jeśli ktoś jednak nie chce brać udziału w wyścigu najbardziej lubianych i sprawnych społecznie albo ma nieco zdjęć, które chciałby pokazać znajomym, ale niekoniecznie całemu światu, to przez długi czas jedyną możliwością było założenie sobie własnej strony WWW. Później pojawiły się Smugmug, Photoshelter i Zenfolio, które pozwalały założyć prywatną galerię w zamian za comiesięczną opłatę. Picasy nie traktujemy poważnie ze względu na to, co wyprawia ze zdjęciami, a także ze względu na interfejs pamiętający internet łupany. Fejsbuk i GugielPlus nie nadają się do zachowania prywatności z powodów fundamentalnych.

I co, dalej nie widać pięciu galerii, a co gorsza jedna z widocznych jest zahasłowana? Pomogę. Tutaj jest czwarta galeria: http://piotrdebek.pixieset.com/jordania/ Wytrwajcie w poszukiwaniach! A przy okazji macie następne zadanie: w galerii islandzkiej zapakowane są zdjęcia w pełnej rozdzielczości i włączona jest funkcja ich pobierania (wprawdzie nie w pełnej rozdzielczości, bo to wymaga płatnego konta na Pixieset, ale w rozdzielczości wysokiej, czyli 3500 pikseli na dłuższym boku) – spróbujcie pobrać.

Trochę już widać, dlaczego Pixieset wydaje się na dzisiaj najciekawszą propozycją na bardzo prywatną galerię. Ma opcję darmową i w ramach tego bezpłatnego konta daje 3 GB przestrzeni, pozwala zakładać galerie widoczne i dostępne, niewidoczne i dostępne (np. http://piotrdebek.pixieset.com/etiopia/), a także niewidoczne i zahasłowane (http://piotrdebek.pixieset.com/jordania/). Jest dość prosty w użyciu (aczkolwiek ma sporo dziur funkcjonalnych) i elegancko wygląda (znowu aczkolwiek: gdyby u nas był taki lightbox, to by nas szlag trafił: przy skalowaniu w dół potrafi zmienić proporcje zdjęcia, a przy dużych ekranach rozciąga zdjęcia poza oryginalny rozmiar). Jest doskonałym miejscem, żeby nikt nie znalazł Waszych zdjęć – chyba że mu je pokażecie. Po pierwsze, nikt nie będzie Was szukał w serwisie Pixieset.com, bo nikt o nim nie wie, a po drugie – tam i tak nie ma wyszukiwania autorów.

Pixieset wygląda na pomyślany pod kątem ślubnych: stąd możliwość ładowania zdjęć w pełnej rozdzielczości i udostępniania na hasło – i akurat ta funkcja jest w części płatnej. Trudno przejść na stronę główną Pixieset, natomiast łatwo na wiele sposobów przejść na stronę główną fotografa (w tym przypadku – wrócić tutaj). Można też z poziomu serwisu sprzedawać fotografie (przy bezpłatnym koncie jest pobierana prowizja). Co zaś do kwestii, czy naprawdę gwarantuje on prywatność i poufność, to możecie sprawdzić na moim koncie. Dalej nie udało się wejść do galerii jordańskiej? Może wypowiedzenie magicznego słowa „sezamie” pomoże? 🙂

Galerię ze strasznym zdjęciem zostawiam do testów. W środku nie ma ziewających dżelad (dżelady nie są straszne, tylko słodkie, co widać po oczach – wiem, bo mam w domu nastolatkę i jestem przeszkolony), jest natomiast pewna fotografia z pewnej fotowyprawy, przy której spociłem się jak mysz i wolałbym więcej takiego zdjęcia nie robić. Jak ktoś dokopie się do zdjęcia – opowiem jego historię. Jak ktoś się do niego dobierze, to proszę zrzut ekranowy i opis, jak mu się to udało. Informatycy i hakerzy na start! 🙂

Powyżej i poniżej zdjęcia z Wieliczki.

Król Wieliczki

Największe zagrożenie dla fotografa w podróży
Nowa betazabawka: SNS-HDR beta

9 komentarzy

  1. Piotrze, zapomniałeś o największej internetowej galerii foto – flickr. Również tam zdjęcia można publikować i udostępniać prywatnie, w pełnej rozdzielczości, a pojedyncze darmowe konto ma pojemność 1TB. No i na pewno ten serwis nie zniknie w przewidywalnej przyszłości, a wręcz jest cały czas rozwijany.
    Jeśli zaś chodzi o galerie przypominające pixieset, to polecam picsurge, który wygląda i działa podobnie (opcja zabezpieczania hasłem, anonimowość użytkowników, różne sposoby wyświetlania zdjęć itp.) , a przy tym jest całkowicie darmowy, nie ma limitu wielkości załadowywanych i pobieranych zdjęć i może być używany “z marszu”, bez rejestracji (rejestracja daje więcej możliwości).

    • Piotr

      Flickr u mnie jest na cenzurowanym za, hm, swobodne podejście do praw autorskich fotografów (http://petapixel.com/2014/12/18/flickr-sorry-selling-creative-commons-photos-wall-art-will-refund-sales-date/). Nie jest to poziom fejsbuka, ale i tak nieładnie.
      Dzięki za zwrócenie uwagi na picsurge!

      • Zupełnie nie rozumiem, czemu się uprzedziłeś do Flickra. Standardowa licencja zdjęć w tym serwisie to “all rights reserved”, ci użytkownicy świadomie zmienili ją u siebie na “commercial” CC. Nie dość, że Flickr miał pełne prawo do sprzedaży ich prac, to jeszcze – w reakcji na podnoszone pretensje – dżentelmeńsko przeprosił, wycofał się, a nawet zapłacił autorom. Za takie zachowanie należy się szacunek, nie ostracyzm.

        • Piotr

          Sądząc tylko po reperkusjach i wycofaniu się z pomysłu, to chyba nie do końca było to fair. Ja rozumiem, że serwis próbuje zarabiać, ale podejście do tego, a zwłaszcza informowanie użytkowników serwisu o sposobie zarabiania na ich zdjęciach dopiero gdy mleko się rozlało, nie jest szczególnie eleganckie. W pełni rozumiem, że serwis chce zarabiać, ale zdecydowanie bardziej podoba mi się zarabianie wprost, jak to robi Photoshelter czy Smugmug, niż po cichu i z zaskoczenia. Owszem, wybrnęli z kryzysu zgrabnie, niemniej jeśli mam do wyboru duży serwis należący do wielkiego koncernu (tutaj Yahoo), a firmę niepowiązaną z żadnym gigantem, to wolę tę drugą ofertę. I dlatego np. korzystam z Dropboxa, a nie microsoftowego Skydrive’a czy Google Drive – nawet jeśli koncerny dają więcej miejsca za darmo. A w przypadku niepublicznych galerii wolę Pixieset czy polecane przez Ciebie Picsurge.

  2. Słusznie Marcin zauważył, że użytkownicy sami ustalają na Flickr zasady korzystania z ich prac i rodzaj licencji. Nie ma licencji “CC commercial, but no no flickr: 😉

    • Ująłem “commercial” w cudzysłów, mając na myśli 3 rodzaje licencji CC otwierających furtkę dla biznesu: Attribution / Attribution-ShareAlike / Attribution-NoDerivs.

  3. wzrokowiec

    Darek za mało się stara!
    “produkty marki Apple wskoczyły na drugie miejsce, jeśli idzie o popularność urządzeń do fotografowania wśród użytkowników serwisu Flickr. Przegoniły tym samym aparaty Nikona.”
    http://www.optyczne.pl/7882-news-Apple_na_drugim_miejscu_wśród_użytkowników_serwisu_Flickr.html
    😉

  4. Wszystko przez to Arturze, że teraz mam aparaty z dwóch stajni 😉

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *