Photoshop jest zdrowy

IMG_1957_b2

Słyszeliście opinie, że w czasach analogowych to była prawdziwa fotografia, a teraz to nic tylko jakieś fotoszopy i inne oszustwa? No to posłuchajcie…

Dawno, dawno temu, koło połowy dziewiętnastego wieku, był sobie pewien angielski malarz, o soczyście romantycznym nazwisku Henry Peach (Brzoskwinia) Robinson. Malarzem był już całkiem uznanym, wystawianym i kupowanym, kiedy znudziło mu się tak zwyczajne zajęcie. Został fotografem.

To, że miał aparat i robił zdjęcia, to jedna sprawa. Druga, że i fotografia jako taka, po opanowaniu umiejętności poprawnego naświetlania, wydała mu się lekko nudna. Po co naśladować rzeczywistość? Przecież jaka jest, każdy widzi. Sztuką jest kreacja.

A były to czasy, gdy fotografia sztuką nie była – tylko taką sobie sztuczką techniczną, coś jak budowanie rowerów. Pan Robinson zaczął więc fotografie kreować. Nie było to łatwe w czasach, gdy trzeba było samemu przygotować materiał światłoczuły i wykonać odbitki od A do Z. By nie chodzić za dużo po świecie z wielkim pudłem aparatu, budował scenerie w studio, oświetlał je, zapraszał znudzone panie z towarzystwa (albo wręcz przeciwnie: damy negocjowalnego afektu) do pozowania i tworzył kompozycje. Niektóre godne Breughla, inne – Rembrandta. Wpływy Bouchera też są wyraźnie widoczne, jak również paru innych bardzo szacownych malarzy.

Ze względów technicznych (być może innych też) nie był jednak w stanie naświetlić złożonych scen naraz, na jednej klatce. Problemem było światło, kąt widzenia, jakość brzegów zdjęć, wreszcie – zgromadzenie wszystkich potrzebnych osób i rekwizytów w jednym miejscu i czasie. Potrzeba matką wynalazków: Henry Robinson zaczął robić fotomontaże. Niektóre jego dzieła składają się nawet z ośmiu fotografii składowych – i nie jestem w stanie powiedzieć, gdzie są szwy! Przyznaję, może to dlatego że widziałam je tylko w internecie. Ale one istnieją fizycznie, jego dzieła kupowała nawet królowa Wiktoria, co walnie się przyczyniło do promocji fotografii jako sztuki.

Warto dobrze się przyjrzeć fotografiom Henry’ego Peach Robinsona, ze świadomością, że to są fotomontaże. Coś wygląda jak HDR? Bo to jest HDR, w pewnym sensie. Wygląda jak obraz? Bo w pewnym sensie jest to obraz: jest starannie skomponowany, od rozmieszczenia postaci po naświetlenie tła. I efekt ten powstawał w ciemni, w oparach chemikaliów. Przez kilka lat ich autor musiał nawet zrezygnować z fotografowania, z powodu kłopotów ze zdrowiem spowodowanych obcowaniem ze szkodliwymi substancjami chemicznymi. Pisał w tym czasie książki z dziedziny teorii fotografii…

Doceńcie programy do edycji zdjęć: od nich się nie choruje. Wystarczy tylko pamiętać, żeby od czasu do czasu pogimnastykować nadgarstki.

 

PS. Na warsztaty w Pradze jest już tylko 1 wolne miejsce, na Dęby Rogalińskie – 3 miejsca, a na fotowyprawę do Transylwanii – około 6 miejsc. Zapraszam.

PPS. Zdjęcie na górze pochodzi z Transylwanii i jest, a jakże, fotomontażem. Co nie zmienia faktu, że ten zamek naprawdę tak wygląda. Zdjęcie autorstwa Sławka… w większości 😉

Prawie jak lustrzanka
Lekcja Notona

8 komentarzy

    • Ewa

      “Oj żebyś ty wzrokowiec takim kunsztem władał…” 😉
      A po czym właściwie wnosisz, że nie zgadzają się jasności elementów, których oświetlenia nie znasz, oraz tła, którego oświetlenia również nie znasz?
      Btw, to raczej nie ten sam twórca, sądząc po nazwisku i stylu. Drugie btw: tło prawie na pewno jest malowane.

  1. To nie moje. Na moim na dole była ulica i jechała nią dacia 🙂

  2. wzrokowiec

    A może to wcale nie jego, ale google je wyświetlił, kiedy wpisałem “henry peach robinson”…

  3. Były i są zdjęcia, powiedzmy, niepoprawiane. Ale te takie „surowe”, np. reportażowe albo jakich wymaga np. National Geographic, też przecież są przez fotografa czy edytora jednak modyfikowane, choćby podczas wywoływania RAWów. Manipulacja jest tam oczywiście zabroniona, ale totalne oddziaływanie na fotografowany obraz przecież jest, choćby np. przez wzmocnienie kontrastu (i nie tylko). Na drugim biegunie jest oczywiście manipulacja i ingerencja w treść zdjęcia. Kiedy to jest jeszcze zdjęcie, a kiedy już grafika? Organizatorzy konkursów czy redakcje pism mają prawo wykluczać manipulacje czy określać granice modyfikacji. Ba, nawet mogą określać, że fotografowany obiekt musi być zwierzęciem dzikim a nie z zoo. Że scena musi być naturalna a nie ustawiana. Ale od tego są konkretne wytyczne i fotograf powinien je spełniać. Jeżeli ich nie spełni i zostanie to wykryte, wylatuje z obiegu.

    Poza wymaganiami określonymi przez konkretnego odbiorcę, moim zdaniem każdy ma prawo wyboru, w jaki sposób i jakimi technikami wpływa na ostateczny obraz pokazany do oglądania. I nie jest ważne, czy zdjęcie jest robione „dla siebie” czy np. na aukcję. Każdy może sobie też wyznaczyć granice swojej ingerencji w zdjęcie (ale oczywiście bez narzucania ich innym). Kiedy wywoływałem odbitki w ciemni, bywało że przesłaniałem fragmenty obrazu rzucanego z powiększalnika na papier, wyjmowałem odbitkę z wywoływacza i lokalnie chuchałem czy pocierałem palcem. Teraz korzystam z PSE. Oczywiście modyfikuję (zwykle przycięcie, poziomy, balans bieli, nasycenie, kontrast, odszumianie, rozmywanie), ale czasem ingeruję mocniej, np. dodaję np. drobniutkie ziarno czy płócienną teksturę, żeby powstał „obraz”. Bywa też, wprawdzie bardzo rzadko, że ingeruję w zdjęcie bardzo mocno, ale zawsze ku uciesze odbiorcy. Kiedyś powieliłem główki dzieci na zdjęciu w ramkach obrazów wiszących nad nimi. Wszyscy mieliśmy dobrą zabawę, a ja uważałem i nadal uważam, że jest to zdjęcie.

  4. Piotr

    Co do niepoprawianych zdjęć NG to trzeba im oddać zasługi w pionierskich komputerowych manipulacjach – w 1982 roku na okładce przesunęli sobie trochę piramidy:
    http://museumofhoaxes.com/hoax/photo_database/image/the_case_of_the_moving_pyramids/
    Choć w tym przypadku prephotoshop nie wyszedł im na zdrowie. 🙂

  5. Dacia dawała lokalny koloryt. Od razu widać gdzie powstało zdjęcie…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *