Garb retro

Agadir

Panująca wśród producentów aparatów moda na stylistykę retro skutkuje dziwnymi konstrukcjami. Dziwnymi nie tylko wizualnie, ale przede wszystkim funkcjonalnie. Ostatnio taki karkołomny szpagat wykonał Nikon, prezentując lustrzankę Df. Auć, będzie bolało! Zobaczymy tylko kogo bardziej: użytkowników czy Nikona?

O samym pełnoklatkowym Nikonie Df pisano w Sieci sporo, nie ma sensu powtarzać tego, co zostało powiedziane wiele razy. Ja zajmę się tylko interfejsem i jego wpływem na fotografowanie. Bo, jak już kilka razy powtarzałem, należę do dziwaków, dla których aparat nie ma wyglądać, nadawać prestiżu, być biżuterią. Aparat służy do robienia zdjęć. Cała reszta jest drugorzędna. Może nawet być odjechana, jeśli nie przeszkadza. Czy stylistyka retro pomaga czy przeszkadza w robieniu zdjęć Nikonem Df?

Znajomi nikoniarze lubią podkreślać, że interfejs Nikonów się nie zmienia i raz zdobyte nawyki można stosować wraz ze zmianą modeli na nowsze. No to tym razem będą mieli okazję do ćwiczenia nowych nawyków. Na górze aparatu mamy pełno kółek. Wybór trybu pracy przewędrował z lewej strony na malutkie kółko po prawej, czas naświetlania to duże kółko po prawej od pryzmatu, a czułości ISO oraz korekta ekspozycji na piramidkę kółek po lewej. To miłe, że w ramach powrotu do przeszłości wrócił czas T (pierwsze wciśnięcie spustu otwiera migawkę, drugie ją zamyka). Mniej miłe, że zgubiono nieco udogodnień. Na pokrętle czułości nie ma AutoISO – można je włączyć grzebiąc w menu. Zniknęły też tryby użytkownika (U1 i U2 obecne w D610), pożegnaliśmy się też z wbudowaną lampą błyskową. Wyświetlacz na górnej ściance ocalał, ale bardzo się skurczył. Chcecie zgadnąć dlaczego ocalał? To spróbujcie wyobrazić sobie ustawianie tych pokręteł po ciemku i bez podświetlanego ekranika. Gimnastykę palców zapewniają blokady kółek – żeby cokolwiek przekręcić, trzeba najpierw coś innego wcisnąć.

W Df stylistyka retro miała też sygnalizować jedną z rewolucyjnych funkcji – możliwość współpracy z obiektywami „pre-AI”, czyli optyki produkowanej przed 1977 rokiem, której nie wolno montować na współczesnych lustrzankach (cyfrowych czy analogowych), bo po zapięciu nie da się ich odpiąć. Tymczasem Nikon Df ma – widzianą po raz ostatni w analogowym F5 – możliwość zamocowania prehistorycznych obiektywów pre-AI. Zanim tłumy ruszą do przekopywania piwnic w poszukiwaniu takich optycznych zabytków, może zechcą zwrócić uwagę, że przy ostrzeniu takimi obiektywami nie mogą liczyć na żadne wspomaganie: aparat ma niewymienną matówkę, więc nie ma możliwości zmiany jej na wersję z klinem czy choćby zoptymalizowaną do pracy z jasnymi obiektywami. Ups…

Innowacją jest też brak nagrywania filmów. Właściwie to nawet nie sam brak jest taki nowatorski, co reklamowanie tego braku jako atutu aparatu („pure photography”). Rozumiem, że komuś może przeszkadzać jakiś przycisk przeznaczony tylko do filmowania, ale sama funkcja, nawet jeśli miałaby być aktywowana przez menu (jak np. AutoISO) chyba jest zaletą, a nie wadą? Mam nadzieję, że obcinanie funkcji w ramach zwiększania atrakcyjności aparatów nie stanie modne wśród producentów.

Za cenę znacznie wyższą niż potrzebną do nabycia D610 (i niewiele niższą od D800) dostajemy dziwny interfejs, nieco kulawą obsługę przedpotopowych obiektywów, a także sporo analogowych ograniczeń i dziwnych kompromisów, poświęcających użyteczność dla stylu. Pomijając współpracę z obiektywami sprzed ponad 30 lat, co jest fajnego dla fotografa w Nikonie Df, czego nie dostałby taniej w D610?

Co te gwiazdy wyprawiają?
Tylko dzisiaj, (nie) tylko u nas

10 komentarzy

  1. 1. Odpowiadam na pytanie konkursowe. 🙂 Matryca z D4.
    2. Od kiedy Piotrze tak tęsknisz za AutoISO?
    3. Lampe pożegnają właściele niektórych modeli. To samo dotyczy kółka wyboru trybu pracy.

    Jednak co do sensu wpisu, to “całkowicie” się zgadzam. Sugerowana cena powoduje, że rozum zwycięża z sercem. Ale ….. 🙂

    • Piotr

      1. Brawo! 🙂
      2. AutoISO jest jak filmowanie – dla niektórych (lub w pewnych sytuacjach) bardzo użyteczne, inni tego w ogóle nie używają. D610 ma, Df -nie ma. Pure photography? 😉
      3. W D610 lampa jest, koło wyborów trybów pracy jest też w Df, tylko w nieco dziwnym miejscu (nawet to specjalnie retro nie jest) i nieco mało na tym kółku…

  2. szalas

    co fajnego? powiew historii, powrót do młodości, sentymentalną łezkę w oku 😉
    początek dał chyba VW z nowym/starym dobrym garbusem, potem już poszło w różnych dziedzinach…

    • Piotr

      I już wiadomo, za co ta cena: za odmłodzenie użytkownika! 😉 Swoją drogą, że ten wehikuł czasu nie sięgnął tylnej ścianki, choć trudno się temu dziwić, bo gdzieś te wszystkie cyfrowe narzędzia trzeba było upchnąć.

      • strzelec

        Mogli być bardziej konsekwentni i dać ściankę z datą, były takie w analogach, elegancko taka naświetlana data na klatce wyglądała 😉 I oczywiście podwyższyć cenę o jakiś tysiączek 😉

        • Piotr

          Żarty żartami, ale jedna z ciekawszych plot dotyczyła właśnie takiego retro Nikona, który miałby być dźwignię do naciągu filmu, tylko oczywiście nie byłoby żadnego filmu do naciągania, natomiast dźwignia miałaby robić za dynamo w razie padu baterii. Miałoby to zasilać tylko niezbędną elektronikę i matrycę, bez żadnych LCD i autofokusów.
          Nie jestem pewien, czy przy obecnej energożerności aparatów byłoby to do zrealizowania, ale to dopiero byłby aparat retro, a i funkcja byłaby niekiedy przydatna, lepiej uzasadniając wygórowaną cenę Df.

  3. Za Auto ISO nie przepadam. Nie wiem w zasadzie dlaczego. Nie mam nawyku używania może…? Z brakiem lampy poradziłbym sobie, ale matryca z D4 do mnie absolutnie nie przemawia. Obsługa, ergonomia, piramidy pokręteł – to mi generalnie nie przeszkadza. Matryca z D4 to żadan arewelacja, podobnie jak ta w D3s. Dla mnie, odrzucając marketingowy bełkot, Nikon Df, choć stylistycznie nie do końca konsekwentny, to jest normalny aparat, jak każdy inny. Czy odczuwam jakiś dodatkowy napływ “myśli sentymentalnych” i “wspomnień czar” mając w ręku taki aparat? Raczej nie. Żadnej łezki w oku, żadnego powiewu historii, powrotu do młodości etc. To wszystko mogę próbować odczuć mając na statywie D800E, ale fotografując z moim tatą, tak jak onegdaj wybieraliśmy się razem w okolice Łomży fotografować krajobrazy. Sentymentalne powroty mogę też mieć na codzień, sięgając po Nikona F3, Bronicę ETRS, czy Minoltę CLE. Powiew historii odczuwam (stety/niestety) gdy przeglądam pod światło świeżo wywołany slajd. Nikon Df to miły akcent w zbiorze Nikona, ale to tylko kolejna cyfrówka, z resztą bardzo dobra, choć zdecydowanie za droga u nas i dla nas. Tylko tyle i aż tyle.

  4. wzrokowiec

    Zgadzam się z Darkiem. Matryca w D4 jest dla mnie ideałem.

    D610 to taki pełnoklatkowy D90. Brakuje w ofercie Nikona pełnoklatkowego odpowiednika D300s, czyli aparatu o ergonomii D800 i szybkostrzelności D4. A Df na razie traktuję jako gadżet.

    W D300s brakuje mi tylko nowszej (mniej szumiącej) matrycy, prawdziwego LV i pełnego wpływu na filmowanie. Reszta jest OK. 12 Mpx wystarczy!

  5. BlackPaul

    Generalnie zgadzam się z tekstem:)
    Gdyby kosztowal jakies 6 kzl, to rozwazalbym jako drugie body:)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *